“Yara, ışığın içeri girdiği yerdir.”
– Mevlana
Bir adam düşün…
Herkes onu güçlü biri sanıyor.
Çünkü:
- kolay kolay şikâyet etmiyor
- hep sakin görünüyor
- herkesin yükünü taşıyor
Ama kimse onun geceleri ne kadar yorulduğunu bilmiyor.
Zamanla şunu fark ediyor:
Sürekli güçlü görünmeye çalışırken,
kendine hiç alan bırakmamış.
Bir gün ilk kez gerçekten duruyor.
Kendini dinliyor.
Üzüldüğünü kabul ediyor.
Yorulduğunu inkâr etmiyor.
Ve ilginç bir şey oluyor:
Zayıfladığını değil, hafiflediğini hissediyor.
Çünkü bazı yaralar saklandığında değil…
kabul edildiğinde iyileşmeye başlıyormuş.
Psikolojide buna duygusal bastırma (emotional suppression) denir.
İnsan sürekli güçlü görünmeye çalıştığında:
- stres birikir
- zihinsel yük artar
- duygusal tükenmişlik oluşabilir
Ama duyguları kabul etmek,
zayıflık değil…
psikolojik dayanıklılığın başlangıcıdır.
Her zaman güçlü görünmek zorunda değilsin.
Çünkü insan bazen kırılarak iyileşir.
Gerçek güç,
hiç düşmemek değil…
Düştüğünü kabul edip yeniden ayağa kalkabilmektir.
Bugüne kadar en çok hangi duygunu içinde tutmak zorunda kaldın?
