“Mutlu olmak istiyorsan, hayatını bir amaca bağla; insanlara ya da eşyalara değil.”

— Albert Einstein

Genç bir adam yıllarca mutlu olmanın peşinden koştu.

Önce iyi bir iş bulursa mutlu olacağını düşündü.

İyi bir işi oldu.

Sonra daha çok para kazanırsa mutlu olacağını düşündü.

Daha çok para kazandı.

Sonra insanların takdirini kazanırsa mutlu olacağını düşündü.

Takdir de gördü.

Ama her hedefe ulaştığında içindeki boşluk kısa süre sonra geri dönüyordu.

Bir gün yaşlı bir bilgeye gitti ve sordu:

“Hayatımda birçok şeyi elde ettim ama neden hâlâ eksik hissediyorum?”

Bilge gülümsedi.

Elindeki feneri yaktı ve şöyle dedi:

“Çünkü sen ışığı kendine tutuyorsun.”

Genç adam şaşkınlıkla baktı.

Bilge devam etti:

“İnsan sadece kendisi için yaşadığında bir süre sonra yorulur. Ama kendinden daha büyük bir amaca hizmet etmeye başladığında, hayatına anlam gelir.”

O gün genç adam ilk kez mutluluğun bir şeylere sahip olmakta değil, bir amaca sahip olmakta saklı olduğunu anladı.

İnsanlar çoğu zaman mutluluğu;

• para kazanmakta,
• daha iyi bir evde yaşamakta,
• daha güzel bir arabaya sahip olmakta,
• başkalarının takdirini görmekte arar.

Bunların hiçbiri kötü değildir.

Ancak hepsi geçicidir.

Çünkü koşullar değişir.

İnsanlar değişir.

Eşyalar eskir.

Ama anlamlı bir amaç, insanın zor zamanlarda bile ayakta kalmasını sağlar.

Amaç sahibi insanlar sadece yaşamazlar.

Neden yaşadıklarını da bilirler.

Mutluluk bazen daha fazlasını elde etmekte değil,

daha büyük bir anlamın parçası olmaktadır.

Çünkü insanı gerçekten tatmin eden şey;

sahip oldukları değil,

hayatına verdiği yöndür.

Bugün sahip olduğun her şey elinden gitse bile, seni sabah yataktan kaldıracak bir amacın kalır mı?