“Dost, senin hakkında her şeyi bildiği halde seni sevmeye devam eden kişidir.”

– Elbert Hubbard

Genç bir adam zor günlerden geçiyordu.

İşleri bozulmuştu.

Parası azalmıştı.

Birçok insan yavaş yavaş hayatından çekildi.

Telefonu daha az çalmaya başladı.

Mesajlar azaldı.

Kalabalıklar küçüldü.

Bir akşam kapısı çaldı.

Gelen kişi eski bir dostuydu.

Ne öğüt verdi.

Ne yargıladı.

Ne de çözüm satmaya çalıştı.

Sadece yanına oturdu ve şöyle dedi:

“Konuşmak istemiyorsan konuşma. Ben buradayım.”

Yıllar sonra adam o günü hatırladığında şunu fark etti:

Hayatında birçok şey değişmişti.

Ama onu ayakta tutan şeylerden biri, o sessiz dostluk olmuştu.

İyi günlerde çevremizde çok insan olabilir.

Ama zor zamanlar bir süzgeç gibidir.

Gerçek dostluk:

menfaat bitince bitmez,

şartlar değişince kaybolmaz.

Dostluk, insanın yalnız olmadığını hissettiren görünmez bir köprüdür.

Hayatta herkes seni alkışlayabilir.

Ama düştüğünde yanında kalanlar çok azdır.

Bu yüzden:

Dost sayını değil,

dostlarının değerini bil.

Hayatının en zor döneminde yanında olan kişiye bugün ne söylemek isterdin?