“Kendine söylediğin hikâyeye dikkat et; çünkü onu yaşamaya başlarsın.”
İki çocuk aynı sınava girdi.
İkisi de başarısız oldu.
Birisi kâğıda baktı ve şöyle dedi:
“Ben zaten yapamam.”
“Hiçbir zaman başarılı olamayacağım.”
O cümle yıllarca yanında kaldı.
Denemeden vazgeçtiği her anda aynı sesi duydu.
Diğer çocuk aynı sonuca baktı.
O da üzüldü.
Ama kendine farklı bir şey söyledi:
“Henüz öğrenemedim.”
“Demek ki başka bir yol denemeliyim.”
Yıllar geçti.
İlk çocuk başarısızlığını kimliği yaptı.
Diğeri ise başarısızlığını öğretmeni yaptı.
Yaşadıkları olay aynıydı.
Ama kendilerine anlattıkları hikâye farklıydı.
İnsan zihni duyduğu şeylerden etkilenir.
Ama en çok duyduğu ses:
kendi iç sesidir.
Her gün:
- “Yapamam.”
- “Geç kaldım.”
- “Ben böyleyim.”
- “Olmaz.”
dersen;
zihnin buna uygun kanıtlar aramaya başlar.
Ama:
“Öğrenebilirim.”
“Deneyebilirim.”
“Değişebilirim.”
dediğinde yeni kapılar fark etmeye başlarsın.
Kelimeler sadece cümle değildir.
Bazen geleceğe atılan tohumlardır.
Bugün kendine söylediğin söz,
yarın yaşayacağın hayatın başlangıcı olabilir.
Bugün kendine söylediğin hangi cümleyi değiştirsen, hayatın da değişmeye başlar?
