“Uyum Sağlamak Uğruna Kendini Kaybetme”
Bir adam düşün…
Bulunduğu ortama göre sürekli değişiyor.
Bir yerde çok sessiz…
Başka bir yerde aşırı neşeli…
Bazılarının yanında farklı düşünüyor ama susuyor.
Çünkü içinde hep aynı korku var:
“Ya beni sevmezlerse?”
Bu yüzden:
- gerçek fikirlerini saklıyor
- istemediği şeylere evet diyor
- insanları kaybetmemek için kendinden ödün veriyor
Bir gün çok acı bir şeyi fark ediyor:
İnsanlar onun gerçek hâlini değil,
onlara uygun hâlini seviyormuş.
O gün ilk kez kendisi gibi davranmayı deniyor.
Bazı insanlar uzaklaşıyor.
Ama ilk kez aynaya baktığında,
kendini daha huzurlu hissediyor.
Psikolojide buna onay bağımlılığı (approval seeking) denir.
İnsan sürekli kabul görmek için karakterini bastırırsa:
- özsaygısı zayıflar
- kimlik karmaşası yaşayabilir
- içsel boşluk hissedebilir
Gerçek huzur ise:
herkes tarafından sevilmekten değil,
kendin olmaktan gelir.
Bazı insanlar seni gerçek hâlinle sevmeyecek.
Ama kendini kaybederek kazanılan sevgi de gerçek değildir.
Çünkü en ağır yalnızlık,
kendinden uzaklaşmaktır.
Bugüne kadar sırf kabul görmek için hangi yönünü sakladın?
