Hayat, konfor alanının bittiği yerde başlar.”
– Neale Donald Walsch

Bir çalışan düşün…

Yıllardır aynı işi yapıyor.
Aynı masada oturuyor, aynı insanlarla konuşuyor, aynı hayatı yaşıyor.

İçten içe daha fazlasını istediğini biliyor.
Ama alıştığı düzeni bırakmaktan korkuyor.

Çünkü bilinmeyen, güvenli hissettirmiyor.

Bir gün küçük bir karar veriyor:
Yeni bir şey denemek.

İlk başta zorlanıyor.
Hata yapıyor.
Kaygı hissediyor.

Ama zaman geçtikçe değişmeye başlıyor.

Yeni insanlar tanıyor.
Yeni deneyimler yaşıyor.
Kendine olan güveni artıyor.

Ve bir gün durup kendi kendine şu soruyu soruyor:

“Ben bunu neden daha önce yapmadım?”

Çünkü artık anlıyor ki;

Onu mutlu eden şey,
güvende kalmak değil…

Cesaret edip hareket geçmekmiş.

Psikolojide buna konfor alanı paradoksu denir.

İnsan kendini güvende hissettiği yerde kalmak ister.
Ama sürekli aynı yerde kalmak, gelişimi durdurur.

Beyin kısa vadeli güvenliği sever.
Fakat uzun vadeli özgüven,
korkuların üzerine gidildiğinde oluşur.

Korku her zaman kötü değildir.

Bazen doğru yöne gittiğinin işaretidir.

Seni heyecanlandıran ama korkutan şeyler,
çoğu zaman büyümenin kapısını açar.

Bugün seni en çok korkutan ama yaparsan da hayatını değiştirebilecek şey ne?