“Yoksul olan, az şeye sahip olan değil; daha fazlasını isteyen kişidir.”
– Seneca
Bir tüccar vardı.
İki evi vardı.
Sonra üçüncüsünü istedi.
Üç evi oldu.
Dördüncüyü istedi.
Arabası vardı.
Daha yenisini istedi.
Onu da aldı.
Ama yine mutlu olamadı.
Bir gün köyde yaşayan yaşlı bir adama rastladı.
Adamın küçük bir evi vardı.
Akşam güneşi altında çayını içiyor, gülümsüyordu.
Tüccar dayanamadı:
“Bu kadar az şeyle nasıl mutlu olabiliyorsun?”
Yaşlı adam gülümseyerek cevap verdi:
“Çünkü ben sahip olduklarımla yaşıyorum.”
“Sen ise sahip olmadıklarınla.”
O gün tüccar ilk kez gerçekten sustu.
İnsan zihni sürekli eksik olana odaklanır.
Bu yüzden:
- elde ettiklerini sıradanlaştırır,
- sahip olduklarını küçümser,
- mutluluğu hep ileri tarihe erteler.
Stoacılar ise şunu söyler:
Mutluluk, sahip olduklarının miktarında değil;
onlara bakış açındadır.
Daha fazlası her zaman daha iyi değildir.
Bazen insanın ihtiyacı olan şey:
yeni bir şey kazanmak değil,
zaten sahip olduklarının kıymetini fark etmektir.
Bugün sahip olduğun ama çoğu zaman değerini unuttuğun şey nedir?
