“Dünle beraber gitti cancağızım, ne kadar söz varsa düne ait. Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.”
— Mevlana
Yaşlı bir adam her gün aynı bankta oturuyordu.
Elinde eski bir fotoğraf vardı.
Bazen gülümsüyor,
bazen de gözleri doluyordu.
Bir gün yanına küçük bir çocuk geldi.
“Bu fotoğrafa neden her gün bakıyorsun?”
diye sordu.
Yaşlı adam cevap verdi:
“Çünkü geçmişte çok güzel günlerim vardı.”
Çocuk bir süre düşündü.
Sonra masumca sordu:
“Peki yeni güzel günlerin olması için neden dışarı bakmıyorsun?”
Yaşlı adam sustu.
İlk kez başını kaldırdı.
Önünde oyun oynayan çocukları, uçan kuşları, batan güneşi gördü.
Ve fark etti:
Geçmiş güzel olabilir.
Ama hayat hâlâ devam ediyordu.
Geçmişe dönüp bakmak doğaldır.
Ama geçmişte yaşamak farklıdır.
Çünkü:
- geçmiş değiştirilemez,
- hatalar geri alınamaz,
- kaybedilen zaman geri gelmez.
Bilgelik şunu öğretir:
Geçmişi yanında taşı.
Ama sırtında taşıma.
Bazı insanlar geçmişte yaşar.
Bazıları ise geçmişten öğrenir.
İkisi arasında büyük bir fark vardır.
Çünkü hayat,
arkana bakarak yürüyebileceğin bir yol değildir.
Bugün bırakabilsen, geçmişten hangi yükü bırakırdın?
