Oğlumun okulunda 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı gösterisi vardı.
Japon marka saatime baktım. Vakit yaklaşıyordu.
Kore marka televizyonu kapattım. Alman marka kahvem soğumasın diye Amerikan marka termosumun kapağını sıkıştırdım.
Türk marka tıraş jelimi sürdüm, Amerikan marka tıraş bıçağımla tıraş oldum.
Biri Amerikan, diğeri Çin marka bilgisayarlarımı kapattım. Belki fırsat bulur da çalışırım diye Amerikan marka bilgisayarımı, Çin marka taşınabilir modemimi ve İsviçre marka faremi Çin marka sırt çantama yerleştirdim.
Amerikan marka telefonumu Fransız marka omuz çantamın ön cebine koydum.
Türk marka kot pantolonumu ve tişörtümü giydim. Alman marka ayakkabılarımı ayağıma geçirdim.
Japon marka lastiklerin üzerinde giden Çin marka arabama bindim, oğlumun okuluna vardım.
Çocuklarımız Cumhuriyet’i kutluyordu. Gözüm oğlumdaydı. Gururlandım, duygulandım.
O anları Çin marka aksiyon kameramla Amerikan marka hafıza kartına kaydettim.
Sonra kaydı izlerken aklıma takıldı:
Ben oğlumun Cumhuriyet Bayramı gösterisini kaydettim. Peki oğlum, benim bu Cumhuriyet’e ne kattığımı görebilecek mi?
Siz de bir an durup etrafınıza bakın. Elinizdeki telefona, masanızdaki bilgisayara, bindiğiniz arabaya… Her birinde başka bir ülkenin bilgisi, emeği ve üretimi var.
Peki bizim emeğimiz, dünyanın neresinde birinin hayatına dokunuyor?
Bu soruyu önce kendime soruyorum. Çünkü alışverişlerimin listesini çıkarmak kolay; kendi katkımın hesabını vermek daha zor.
İşimi daha iyi yapmak için ne öğreniyorum? Üreten birini ne kadar destekliyorum? Çocuğuma çalışmanın, araştırmanın, bir şey geliştirmenin değerini kendi hayatımla gösterebiliyor muyum?
Cumhuriyet’in 103. yılını kutlarken içimde hem gurur hem de bu sorular var.
Bu ülkeyi kuranların hangi yoklukların içinden geçtiğini biliyoruz. Peki biz, elimizdeki imkânlarla ne yapıyoruz?
Yıllar sonra çocuklarımız bugüne baktığında, bizim için ne söyleyecek?
“Cumhuriyet’le gurur duyarlardı,” mı?
Yoksa “Bize daha güçlü bir ülke bırakmak için çalıştılar,” mı?
Başta Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere bağımsızlığımız ve Cumhuriyet’imiz için emek verenlerin, şehitlerimizin ve gazilerimizin önünde saygıyla eğiliyorum.
Ve kendime şunu söylüyorum:
Ben kendi payıma düşeni yapmazsam, onu kimin yapmasını bekliyorum?
Ve Mustafa Kemal Atatürk’ün sözü kulaklarımda yankılanıyor;
Ben bir şey yapmazsam; kimse yapmayacak!
Ben bir şey yapmazsam; kimse yapmayacak!
Ben bir şey yapmazsam; kimse yapmayacak!
