“Başkalarının senin hakkında ne düşündüğü, senin problemin değildir.”
– Regina Brett

Bir kadın düşün…

Hayatı boyunca insanları kırmamaya çalışmış.
Herkes onu sevsin istemiş.

Bu yüzden çoğu zaman:

• istemediği şeylere “evet” demiş
• kendi fikirlerini saklamış
• mutsuz olduğu halde gülümsemiş

Zamanla fark etmeden kendisinden uzaklaşmış.

Bir gün aynaya baktığında şunu fark ediyor:

Herkesi mutlu etmeye çalışırken,
kendini tamamen unutmuş.

O gün küçük bir karar veriyor:

Başkalarının beklentilerine göre değil,
kendi değerlerine göre yaşamaya başlamak.

İlk başta insanlar garipsiyor.
Bazıları uzaklaşıyor.

Ama uzun zaman sonra ilk kez gerçekten huzurlu hissediyor.

Ve kendi kendine şu soruyu soruyor:

“Neden bunu daha önce yapmadım?”

Psikolojide buna people pleasing (aşırı memnun etme davranışı) denir.

İnsan kabul görmek için sürekli kendini bastırdığında,
özsaygısı zamanla zayıflar.

Çünkü beyin şu mesajı almaya başlar:

“Ben olduğum halimle yeterli değilim.”

Gerçek özgüven ise,
başkalarının onayına bağımlı olmadan yaşayabildiğinde oluşur.

Herkesi memnun etmeye çalışırsan,
en sonunda kendini kaybedersin.

İnsanların seni sevmesi güzel olabilir.
Ama önce senin kendini kaybetmemen gerekir.

Sırf başkaları ne düşünür diye yapmak isteyip vazgeçtiğin bir şey oldu mu?