“Tutunduğun her şey yük olabilir; bıraktığın bazı şeyler ise kanat.”
Bir yolcu vardı.
Uzun bir yolculuğa çıkmıştı.
Sırtında ağır bir çanta taşıyordu.
İçinde yıllardır sakladığı şeyler vardı:
- eski kırgınlıklar,
- yarım kalmış pişmanlıklar,
- affedemediği insanlar,
- vazgeçemediği anılar…
Yürüdükçe yoruldu.
Dinlendikçe tekrar ağırlaştı.
Bir gün yaşlı bir derviş ona sordu:
“Bu çantayı neden taşıyorsun?”
Yolcu şaşırdı.
“Çünkü bana ait.”
Derviş gülümsedi:
“Sana ait olması, onu taşımaya devam etmen gerektiği anlamına gelmez.”
O gün yolcu ilk kez çantasını yere bıraktı.
Ve yıllardır hissetmediği kadar hafif yürüdü.
İnsan bazen:
- bir insanı,
- bir hatırayı,
- bir pişmanlığı,
- bir öfkeyi,
gerçekte olduğundan çok daha uzun süre taşır.
Çünkü bırakmanın ihanet olduğunu sanır.
Oysa bazen bırakmak:
vazgeçmek değil,
özgürleşmektir.
Hayatına yeni şeylerin girmesi için,
bazı şeylerin çıkması gerekir.
Çünkü dolu bir avuç,
yeni bir şeyi tutamaz.
Bugün hayatından çıkarabilsen, sana en çok yük olan şey ne olurdu?
