Telaffuz: Kai-ti-a-ki-tan-ga
Köken: Maori dili (Yeni Zelanda)
Anlamı:
İnsanın kendisini doğanın sahibi değil, onun ayrılmaz bir parçası olarak görmesi; toprağı, suyu, havayı ve tüm canlıları yalnızca bugünkü yaşam için değil, gelecek nesiller adına da koruma sorumluluğunu üstlenmesi anlayışı.
“Para hedef olduğunda tükenirsin; değer hedef olduğunda para seni bulur.”
Aynı caddede iki restoran açıldı.
İlk restoranın sahibi her sabah tek bir soruyla güne başlıyordu:
“Bugün nasıl daha fazla para kazanırım?”
İkinci restoranın sahibi ise farklı bir soru soruyordu:
“Bugün buradan çıkan insanlar, ayrılırken yüzlerinde bir tebessüm taşıyacak mı?”
İlk restoran sürekli kampanya yaptı.
Fiyat indirdi.
Reklam verdi.
İkinci restoran ise yemeğin kalitesine, çalışanların ilgisine ve müşterilerin deneyimine yatırım yaptı.
Yıllar geçti.
İlk restoran müşteri aramaya devam etti.
İkinci restoran ise rezervasyonsuz masa bulmanın zor olduğu bir yere dönüştü.
Çünkü insanlar sadece para harcamaz.
Kendilerine değer veren yerlere tekrar gitmek ister.
İnsanlar satın aldıkları ürünü zamanla unutabilir.
Ancak kendilerine nasıl hissettirdiğini unutmazlar.
İyi bir deneyim, güven oluşturur.
Güven sadakati doğurur.
Sadakat ise reklam bütçesinden daha güçlü bir büyüme motorudur.
Başarılı girişimciler kasalarını değil, insanların hayatına kattıkları değeri büyütmeye odaklanırlar.
Kâr, doğru yapılan işin ödülüdür.
Amaç hâline geldiğinde kısa sürede tükenebilir.
Değer üretmek ise hem insanlara hem de işletmene uzun ömür kazandırır.
Bugün müşterilerinin hayatını gerçekten kolaylaştıran, güzelleştiren veya hızlandıran ne yaptın?
“Güven, kazanılması yıllar süren; kaybedilmesi saniyeler alan en değerli sermayedir.”
İki marangoz aynı mahallede dükkân açtı.
İkisinin de kullandığı ahşap aynıydı.
Fiyatları birbirine yakındı.
İlk marangoz, işi teslim ettikten sonra müşterisini bir daha aramazdı.
İkinci marangoz ise teslimattan birkaç gün sonra müşterisini arar ve yalnızca şunu sorardı:
“Her şey istediğiniz gibi oldu mu?”
Bir yıl sonra…
İlk marangoz sürekli yeni müşteri arıyordu.
İkinci marangoz ise yeni müşterilerini eski müşterilerinin tavsiyesiyle kazanıyordu.
Çünkü insanlar sadece ürün satın almaz.
Kendilerini güvende hissettikleri insanlardan alışveriş yaparlar.
İnsan beyni belirsizlikten hoşlanmaz.
Bir ürünü satın almadan önce aslında şu soruya cevap arar:
“Bu kişiye güvenebilir miyim?”
Fiyat unutulur.
Kampanyalar biter.
Ama güven oluştuğunda müşteri tekrar gelir.
Ve seni başkalarına da önerir.
Reklam müşteriyi getirir.
Güven müşteriyi geri getirir.
Büyüyen şirketler sadece satış yapanlar değil, güven oluşturanlardır.
Sen olsan, kendi şirketinden gönül rahatlığıyla alışveriş yapar mıydın?
“İşini büyütmek istiyorsan, kendini değil sistemlerini çoğalt.”
Bir fırın ustası vardı.
Mahallenin en güzel ekmeğini yapıyordu.
Sabah dörtte kalkıyor, hamuru yoğuruyor, pişiriyor, kasaya bakıyor, siparişleri dağıtıyordu.
Herkes onu çalışkanlığıyla tanıyordu.
Yıllar geçti.
Hâlâ aynı dükkândaydı.
Aynı sokakta başka bir girişimci ise farklı bir yol seçti.
İlk yıl tariflerini yazdı.
İkinci yıl çalışanlarını eğitti.
Üçüncü yıl süreçlerini standartlaştırdı.
Dördüncü yıl ikinci şubesini açtı.
İlk girişimci işi için yaşıyordu.
İkincisi ise işini, kendisi olmadan da çalışabilecek şekilde tasarlıyordu.
Birçok girişimci, işi en iyi kendisinin yaptığına inanır.
Bu düşünce kısa vadede kaliteyi koruyabilir.
Ancak uzun vadede büyümeyi sınırlar.
Sistem kurmak, kontrolü kaybetmek değildir.
Tam tersine; bilgiyi, kaliteyi ve başarıyı kişilere değil süreçlere emanet etmektir.
İşletmeler, kahramanlarla değil, güçlü sistemlerle büyür.
Kendi yokluğunda duruyorsa…
O bir iş değil, bir meslektir.
Sen olmadan da çalışabiliyorsa…
İşte o zaman gerçek bir işletme kurmuşsun demektir.
Bugün yaptığın hangi işi bir süreç hâline getirerek yarın bir başkasına devredebilirsin?
“Meşgul olmak başarı değildir. Doğru işe odaklanmak başarıdır.”
İki girişimci aynı sektörde çalışıyordu.
İlk girişimci gün boyu e-postalara cevap veriyor, toplantılara katılıyor, telefonda konuşuyor ve akşam olduğunda “Bugün de çok yoğundum.” diyordu.
İkinci girişimci ise güne tek bir soruyla başlıyordu:
“Bugün şirketimi gerçekten büyütecek en önemli iş hangisi?”
Önce onu bitiriyor, geri kalan işleri daha sonra yapıyordu.
Bir yıl sonra…
İlki hâlâ çok yoğundu.
İkincisi ise büyüyordu.
Çünkü meşgul olmak ile ilerlemek aynı şey değildir.
İnsan beyni kolay işleri tamamlamayı sever.
Bu yüzden önemli işleri ertelerken küçük görevlerle kendini üretken hisseder.
Ancak başarı; çok iş yapmakla değil, doğru işi yapmakla gelir.
Gerçek üretkenlik, öncelik belirleyebilmektir.
Takvimini incele.
Hayatının önceliklerini göreceksin.
Çünkü zamanını nereye harcıyorsan, geleceğini de oraya inşa ediyorsun.
Bugün yaptığın işlerden hangisi gerçekten seni hedeflerine yaklaştırdı?
“Motivasyon seni başlatır; disiplin ise hedefe ulaştırır.”
İki girişimci aynı gün şirketini kurdu.
İlki, yalnızca ilham geldiğinde çalışıyordu.
Kendini motive hissetmediği günlerde “Yarın daha verimli olurum.” diyerek bilgisayarını kapatıyordu.
Diğeri ise kendine küçük bir kural koydu:
Her gün mutlaka ilerleyeceğim.
Bazı günler yalnızca bir telefon görüşmesi yaptı.
Bazı günler tek bir müşteriyle konuştu.
Bazı günler yalnızca internet sitesinde küçük bir düzenleme yaptı.
Dışarıdan bakıldığında çok büyük işler yapmıyordu.
Ama bir yıl sonra geriye dönüp baktığında yüzlerce küçük adımın onu hayal ettiği noktaya taşıdığını gördü.
İlk girişimci hâlâ “Doğru zamanı” bekliyordu.
İkincisi ise o zamanı kendi emeğiyle oluşturmuştu.
Motivasyon değişkendir.
Bir gün yüksektir, ertesi gün düşebilir.
Bu yüzden yalnızca motivasyonla çalışan insanlar, ruh hâllerinin esiri olur.
Disiplin ise karar vermeyi alışkanlığa dönüştürür.
Her gün atılan küçük adımlar, beynin yeni davranış kalıpları oluşturmasını sağlar.
Başarı çoğu zaman büyük sıçramaların değil, küçük tekrarların bir sonucudur.
Dağı delen suyun gücü değildir.
Damlanın yıllarca aynı noktaya düşmesidir.
İnsan hayatını değiştiren de tek bir büyük karar değil, her gün tekrar edilen küçük doğru davranışlardır.
Bugün seni hedeflerine yaklaştıracak sadece 15 dakikalık hangi alışkanlığı başlatabilirsin?
Geçtiğimiz günlerde Ardahan Valisi Mehmet Fatih Çiçekli’nin
spor yaparken tayt giyerek bisiklet sürmesi kamuoyunda tartışma konusu oldu.
CHP Kars Milletvekili ve aynı zamanda kendisi bir Avukat olan İnan Akgün Alp, bu görüntüleri eleştirerek devlet makamının ağırlığıyla bağdaşmadığını ifade etti. Tartışmaların ardından vali, Cumhurbaşkanı’nın takdiriyle görevden alındı.
Bu olayın siyasi boyutunu bir kenara bırakalım.
Çünkü bu tartışma bana çok daha önemli bir gerçeği hatırlattı.
İnsanlar çoğu zaman birinin ürettiği değeri konuşmak yerine, görünüşünü konuşmayı tercih ediyor.
Çünkü görünüşü eleştirmek kolaydır.
Bir insanın yaptığı işi değerlendirmek bilgi ister.
Karakterini değerlendirmek zaman ister.
Ülkesine kattığı değeri değerlendirmek araştırma ister.
Ama kıyafetini eleştirmek…
Bunun için ne emek gerekir ne de bilgi.
Oysa başarılı insanlar enerjilerini insanların dış görünüşüne değil; fikirlerine, çalışmalarına ve ortaya koydukları sonuçlara harcar.
Mustafa Kemal Atatürk’ün kürek çekerken çekilmiş fotoğrafına bakıyorum.
Bir devlet adamı…
Ama aynı zamanda spor yapan, üreten, kendini geliştiren, hayatın içinde olan bir insan.
Bugün onun kıyafetini değil; kurduğu Cumhuriyet’i konuşuyoruz.
Çünkü zaman, görünüşü değil; eserleri hatırlıyor.
Hayatta da böyledir.
İnsanlar bir süre nasıl giyindiğinizi konuşabilir.
Ama yıllar sonra sizi hatırlatacak olan; karakteriniz, ürettikleriniz ve geride bıraktığınız iz olacaktır.
Kişisel gelişim bazen yeni bir kitap okumakla, film izlemekle, eğitim almakla başlamaz.
Bazen de başkalarını yargılamayı bırakıp kendimize şu soruyu sormakla başlar:
“Bugün başkasının hayatını konuşmak için harcadığım zamanı, kendimi geliştirmek için kullansaydım; yarın nerede olurdum?”
Çünkü insanın hayatını değiştiren şey, başkalarının kıyafeti değil; kendi zihniyetidir.
“Bitmiş bir iş, mükemmel ama hiç başlamamış bir işten daha değerlidir.”
Bir ressam yıllarca aynı tabloyu düzeltti.
Yanındaki genç ressam ise her ay yeni bir tablo yaptı.
Yıllar sonra…
İlk ressam hâlâ ilk tablosunu bitirememişti.
İkinci ressamın ise yüzlerce eseri vardı.
Mükemmeliyetçilik çoğu zaman kalite değil…
Korkunun kibar hâlidir.
İnsan eleştirilmek istemediği için bekler.
Bekledikçe cesaretini kaybeder.
Mükemmellik hareket ederek oluşur.
Bekleyerek değil.
Bugün yayınlayabileceğin ama “Henüz hazır değil.” dediğin ne var?
“Ürününü anlatma; insanların hayatını nasıl değiştireceğini anlat.”
İki kişi aynı matkabı satıyordu.
Birincisi:
“Bu matkap 850 Watt.”
İkincisi:
“Bu matkap sayesinde duvarınıza dakikalar içinde istediğiniz tabloyu asabilirsiniz.”
İkisi de aynı ürünü satıyordu.
Ama biri matkap satıyordu.
Diğeri hayali satıyordu.
İnsanlar ürün satın aldıklarını düşünür.
Gerçekte ise his satın alırlar.
Güven…
Kolaylık…
Prestij…
Konfor…
Başarılı markalar bunu bilir.
İnsanlar matkap istemez.
Duvarındaki deliği ister.
Hatta o deliğe asacağı aile fotoğrafını…
Senin işin gerçekten neyi çözüyor?
“Liman güvenlidir; ama gemiler limanda kalmak için yapılmadı.”
İki balıkçı vardı.
Birisi her sabah kıyıya yakın yerlerde avlanıyordu.
Diğeri ise biraz daha açığa çıkıyordu.
İlk balıkçı daha az yoruluyordu.
İkinci balıkçı bazen eli boş dönüyordu.
Ama büyük balıklar yalnızca derin sularda yaşıyordu.
Yıllar sonra ilk balıkçı aynı tekneyle yaşamını sürdürüyordu.
Diğeri ise onlarca balıkçı teknesinin sahibiydi.
İnsan zihni kaybetme ihtimalini, kazanma ihtimalinden daha büyük görmeye eğilimlidir.
Bu yüzden çoğu kişi başarısız olmaktan korktuğu için hiç başlamaz.
Fakat zamanla fark eder ki…
En büyük kayıp, hiç denememiş olmaktır.
Risk almak, düşünmeden hareket etmek değildir.
Bilgiyle cesareti aynı masaya oturtabilmektir.
Hayatında sadece korktuğun için ertelediğin hangi karar var?
“Başarısızlık seni durdurmaz; vazgeçmek durdurur.”
İki arkadaş aynı gün bir kafe açtı.
İlk ay ikisinin de işleri kötü gitti.
Birisi bunu, “Ben bu iş için uygun değilmişim.” diye yorumladı ve dükkânını kapattı.
Diğeri ise her gün müşterilere tek bir soru sordu:
“Burada neyi eksik buldunuz?”
Duvarların rengi değişti.
Menü değişti.
Servis şekli değişti.
Altı ay sonra o küçük kafe, mahallede insanların sıra beklediği bir yere dönüştü.
İlk başarısızlık ikisini de ziyaret etmişti.
Ama yalnızca biri onu öğretmen olarak kabul etmişti.
Beynimiz hata yapmayı bir tehdit olarak algılar. Bu yüzden başarısız olduğumuzda çoğu zaman kendimizi değil, geleceğimizi yargılarız.
Oysa girişimcilikte başarısızlık çoğu zaman karakterin değil, yöntemin başarısız olmasıdır.
Yöntem değiştirilebilir.
Deneyim ise yalnızca yaşayarak kazanılır.
Başarılı girişimciler, hatalarını kişiliklerinin bir parçası olarak görmez; onları geliştirilmesi gereken süreçler olarak değerlendirir.
Başarısızlık, yolun sonu değildir.
Yalnızca yanlış yolda olduğunu gösteren bir tabeladır.
Tabelaya bakıp geri dönenler de vardır.
Yönünü değiştirip yoluna devam edenler de…
Bugüne kadar seni en çok geliştiren olay, gerçekten bir başarı mıydı; yoksa ilk bakışta başarısızlık gibi görünen bir deneyim miydi?
Eğlenceli vakit geçirmek için açtığım bir filmdi.
Ancak birkaç dakika içinde kendimi, basit bir dikkatsizliğin nasıl telafisi zor sonuçlara dönüşebileceğini anlatan oldukça etkileyici bir hikâyenin içinde buldum.
Film, sıradan görünen bir ev kazasının insan hayatını nasıl tamamen değiştirebileceğini başarılı bir şekilde hissettiriyor.
Baş karakterin yaşadığı çaresizliği izlerken, olayları sanki kendi başıma geliyormuş gibi hissettim.
Hayatta her ayrıntıya takılıp yaşamak elbette doğru değil. Ancak “Bir şey olmaz.” diyerek geçiştirdiğimiz küçük ihmaller bazen çok büyük bedellere dönüşebiliyor.
Bu film bana bir kez daha şunu hatırlattı: Hayatın akışını değiştiren olaylar çoğu zaman büyük felaketlerle değil, önemsenmeyen küçük ayrıntılarla başlıyor.
İzledikten sonra evinizde ve günlük hayatınızda fark ettiğiniz küçük risklere farklı gözle bakabilirsiniz.
Dehayde; iş ve kişisel gelişim için deneyimlerin paylaşıldığı, insanların ilgi alanları etrafında buluşup birlikte etkinlik ve gösteriler planladığı bir topluluktur.
