Gupse Özay’ın hayat verdiği Gupi, Gupi ve Gülmeyen Kral filminde bize şunu hatırlatıyor: Bir apartmanda bir kişi mutsuzsa bu mutsuzluk diğerlerine de yansıyor.
Gupi, sabah uyanıp birbirinin aynısı elbiselerle dolu dolabını açıyor. “Bugün ne giysem?” diye uzun uzun düşünmeden giyiniveriyor. Ardından, diziden aşina olduğumuz apartmanda yine birilerine neşe vermenin peşine düşüyor.
Film; yalnızlığa itilmiş, yalnızlığını paylaşacak kimseyi bulamayan insanların, her şeye sahip olabilecek güçleri olsa bile mutlu olamayabileceğini anlatıyor. Hatta bazen kendi mutsuzluk saraylarından çıkmak yerine herkesin kendileri gibi mutsuz olmasını isteyebildiklerini gösteriyor.
Gupi’nin hikâyesi, dedikodunun insanlar arasını ne kadar kolay bozabildiğini de hatırlatıyor. Hüzünlü şarkılara kapılıp aynı duygunun içinde dönüp durmanın, mutsuzluktan çıkmayı nasıl zorlaştırabildiğine değiniyor.
Bir de mutlu günlerin sonsuza kadar sürmeyebileceğini, birlikte geçirdiğimiz güzel anların kıymetini vaktinde bilmemiz gerektiğini söylüyor. Bütün bunları da Gupi’nin hayal gücüyle, masalsı bir dille anlatıyor.
Gupi’nin bizim için ayrı bir yeri de var: Netflix’te dizisini defalarca izleyen kızımın sinemada izlediği ilk film oldu. Sevdiği bir karakterle ilk sinema deneyimini yaşaması, bizim için çok güzel bir anı olarak kalacak.
Böyle içten, neşeli ve çocuklara güzel şeyler öğreten bir karakter için teşekkür ederiz, Gupse Özay.
